♥

Yan deli gönül bir asi aşk vurgununda
Söz dinlemiyor vazgeçti kalp gururundan
Gözlerinde ömrüm tutsak ölüm gibi onsuz kalmak
Gözlerinde ömrüm tutsak ölmek gibi onsuz kalmak
Kadın dedi ki:
“Meğer ne kadar vefasızmışsın! Bunca yıl geçti aradan, ne bir mektup, ne bir haber!”
Adam dedi ki:
“Ey sevgisi kalbimde yer edinen selvi boylu! Senin yüzünü görme bahtiyarlığından ben mahrum iken, o şerefi postacıya mı bağışlasaydım?”
Kalp dediğin bilir imkansızlık şiirini.. bilir de, ya gözlerim ?
En yaralı yerim..
Gözlerim gözlerinsiz kalınca ben sabahı nasıl ederim
Kararmaz mı bütün dünyam, bir ömür..
Ya nasıl öğreteyim sende ki imkansızlığımı ellerime ?
Bir an bile kavuşamayan ellerimiz nasıl da yıkmakta bunca şeyi ne tuhaf..
Oysa benim başım en çok senin göğsüne yakışırdı..
Başım ki tam omzuna yatmalıktı..
Ben artık bu yetim başla hiç bir hayale ağlayamam..
Sonra boynum.. ki dalından düşen bir yaprak..
Mevsimsiz sürgün yedim senden ayrı bir ömre doğarak..
İnsan yalnız kalbiyle sevmez ki unutmaya ilk oradan başlasın..
Unutmak kör kuyu, dipsiz karanlık.
Nereden başlamalı unutmaya seni bilmem ki..
Senden başladım unutmaya kendimi…







